Muhammet Erdevir | Orhan Tepebaş’la Eski Liman Üzerine Söyleşi

Muhammet Erdevir | Orhan Tepebaş’la Eski Liman Üzerine Söyleşi

Muhammet Erdevir, Şair Orhan Tepebaş’la ikinci şiir kitabı “Eski Liman” üzerine söyleşti

Orhan Tepebaş 1969’da Giresun’da doğdu. KTÜ Giresun Eğitim Fakültesinde yüksek öğrenimini tamamladı. Halen Giresun’da öğretmenlik yapıyor. Üniversite yıllarında Nev-Bahar dergisinin kuruluşunda görev aldı. İlk şiir ve yazıları bu dergide çıktı. Kardelenler, Kırağı, Tütün gibi dergilerde şiir, eleştiri, deneme, günlük gibi türlerde eser yayımladı. Dergâh, Yedi İklim, Mahalle Mektebi, Hece gibi ulusal dergilerde uzun yıllar şiirleri ve yazıları çıktı. Halen Şiar dergisinin şiir editörlerindendir.  İlk kitabı Kadim Kapı, 2010 yılında Okur Kitaplığı tarafından yayımlandı. İkinci şiir kitabı Eski Liman’sa 2019’da Ötüken Yayınlarından çıktı.

Eski Liman, bir şiir okuru olarak beni etkileyen ve içine çeken bir çalışma oldu. Şüphesiz bu dediğim son derece öznel bir değerlendirme ancak bazı şiirlerin okur için özel bir anlamı oluyor. Eski Liman’daki şiirler de böyle benim için. Bu yüzden ne zamandır kitapla ilgili defterimde biriktirdiğim soruları Orhan Tepebaş’a yöneltme fırsatı bulunca bunu değerlendirmek istedim.

İkinci kitabınız Eski Liman yayımlanalı neredeyse bir yıl oldu. Okurlarınızdan gelen tepkiler nasıl oldu bu süreçte?

Genelde olumlu eleştiriler aldım. İsmail Karakurt, Hüseyin Akın, Fatih Memiş Semiha Kavak kitap hakkında yazılar yazdılar. Sözü yormayan, uzak çağrışım ve metaforlara yer vermeyen net şiirler olarak bahsedildi. Bu anlamda doğru tespitler içeriyor. Sadece Tayyip Atmaca “Gelenekten faydalanmıyor ve bunu bilinçli olarak yapıyor” eleştirisine katılmıyorum. Eğer bir şiirim varsa bu şiirin gelenek ile bugün arasında ama gelenekten kopmamış bir şiir olduğunu düşünüyorum.

Tayyip Atmaca hece şiirini poetikasının merkezine koymuş bir şair. Gelenekle ilgili eleştirisinin sebebi, sizin heceyle yazmamanız olabilir mi?

Evet, geleneğin sadece biçimle ilgisi yoktur. Serbest şiir de pekâlâ gelenekten faydalanabilir. Tayyip Atmaca’nın yazısında verdiği örnekler bile bu tezini çürütüyor. “

yalı camii avlusunda
kaldırıp gözlerimi bulutlara
allah’ım herkes kendine sarhoş
izin ver sana ayık kalayım

 Bu bölüm gelenekten yararlanmıyorsa hangi bölüm yararlanıyor düşünmek lazım.

Eski Liman bir münacatla açılıyor. Gelenekle bağ kurma, gelenekle beslenme, o geleneği modern şiire taşıma bağlamında bu tavır şiirinizi nerede konumlandırıyor?

Gelenek geçmişe duyulan vefadır. Dahası bu günün töresini oluşturan her şey geçmişten gelir ve bu günü besler. Bu anlamda şiirin gelenekten beslenmesi geleceğe kalması için de emin bir yoldur. Allah” tan dileyip de olmayan bir duam olmadı. Bir gün derste bir öğrencim benimle konuşurken gözlerinin güzelliğine dalıp gitmişim “Allah”ın böyle güzel gözlü güzel huylu bir çocuğum olsun” diye dua ettim. Şükür olsun. Bütün bu şükürlerimi Münacat ile bildirmek istedim. İbrahim suresinde güzel sözü kökü yerde, dalları göğe uzanan bir ağaca, kötü sözü de kökünden kopmuş sürüklenen bir ağaca benzetilir. Şiirin kökü de kanaatimce yaşantıdan beslenmesi gelenekten geleceğe uzanabilmesidir diye düşünüyorum âcizane.

Geleneğin kısıtlayıcı yanları da tartışılır zaman zaman. Böyle bir zorluk hissediyor musunuz?

Eski Liman , Orhan Tepebaş

Şiire çalışırken gelenekten faydalanmalıyım ya da bu şiir daha modern dursun şeklinde hiçbir tasarım yapmam. Şiir kendi malzemesini kendi seçer. Aslında durum çok net. Şiir kendine gereken sözcükleri zaten çağırıyor. Müziği ve şiirin ritmini, temposunu hissediyorsunuz şiir kendi yolunu açıyor. Bazen şiir çalışırken sadece şiirin önünde durmamakla bile şiir bitebiliyor. Bir bölgenin toprağında en iyi yetişen ürün gibi. Türkiye’de en iyi fındık Giresun’da yetişir. Çünkü birçok bileşen o iyi fındığa hizmet eder. Muş dağlarında da fındık yetişiyor ama Giresun fındığı ile kıyaslanamaz bile. Şiir de öyle sizin toprağınızdan yetişiyor ve sizin bileşenleriniz ne ise şiirinizin de o.

Eski Liman’daki bir başka şiir de Şathiye adını taşıyor. Bu şiir genel olarak bir modern zaman eleştirisi gibi okunabilir. Ölüm sonrası bir araya gelmiş tanıdıklar imgesi var şiirde. Modern yaşamın kargaşasına karşı ölümü bir eşitleyici olarak mı görüyorsunuz?

Ölümlerin ardından “Bu yaptığın hiç olmadı. Bu sefer bizi güldüremedin” gibi “Işıklar içinde uyusun” gibi ölümü uyku sanan zihniyete yaradılışın gerçeğini yüzlerine çarpan ölümdür. Ölüm en etkili nasihattir. Ama son değildir sonsuzluk içinde bir bölüm. Ölümün gerektiği gibi algılanışı dünya hayatını tanzim edebilecek güçtedir. Hiç ölmeyecek gibi yaşamak aldanmaktır. Ölümü hatırlamak, hatırlatmak bu dünyaya şifa olur belki.

Bakışan Selviler’de de “ağlayan bir kadının/ avuçladığı toprak/ hem ölüm kokar hem hayat” diyorsunuz. Bu sufiyane bir tavır olarak yorumlanabilir mi?

Yazdığım pek çok şey hayatımdan kesitlerdir denebilir. Bayram öncesi annem ve ailemle mezar ziyaretlerine gitmiştik. Bu toplumsal ritüelleri içtenlikle severim. Benim için töre, adet, gelenek bir ayak bağı değil hayata duyulan vefadır. Güzel bir güz günü bakışan selviler altında annem ağabeyimin mezarındaki toprağı eline almıştı. Hem ölüm hem hayat toprak. Unutulmaya layık değildi o an.

Liman imgesi, fırtınalı havanın karşısında bir sığınak olarak belirir. Orhan Tepebaş şiiri nereye sığınmaktadır?

Çok küçük yaşlardan beri okumaya ve yazmaya sığındım. Kitapların bizi sunduğu o müthiş zenginlik her zaman gözümü kamaştırdı. Bu zenginliği tattıkça haddim olmayarak denize bir damla misali yazmaya başladım. Çok küçükken bile ocaktaki yanmış odunları tebeşir niyetine kullanarak bir şeyler yazmaya çizmeye pek hevesli olduğumu hatırlıyorum. Keşfetmenin hazzı benim mevsimimi değiştirir. Uzun yıllardır kitaplığımda olan Rilke’nin şiirleri arasında “Güz Günü” şiirini yeni keşfettim. Nasıl güzel bir şiir ve ben bunu bunca yıl görememişim. Şiirim nereye sığınır? Belki aynı şeyi hissedip de kendinde o duygu aralığını hisseden okurun kalbine sığınır. Belki güzelliğini kıymetini hiç hesaba katmadan yazmış olan şairin kalbine sığınır. Yazmaya ilk başladığım yıllarda günlük tutan biri olarak ilerde nasip olursa nasıl şiir yazacağımı kendi kendine sormuştum. Bu güm tam da o günlerde yazmayı düşündüğüm şiiri yazıyorum. Hayattan beslenen, derin görünmek için suyu bulandırmadan bana benzeyen bir şiir. Ne kadarını yapabildim bilemem ancak yapmaya çalıştığımı biliyorum.

“denizde ölürsem bilmem/ karada gömüleceğim yeri bilirim” demişsiniz Yazı Evi’nde. Liman her ne kadar denizde olsa da karanın bir uzantısı gibi. Emniyet hissi karada mı geliyor insana?

Denizin olmadığı yer benim gurbetimdir. Sevgili şair İbrahim Yolalan ile fakülte yıllarına dayanan uzun ve sağlam bir dostluğumuz var. Kendisi Nevşehirli ve Nevşehir’de yaşar. Onu ziyaret ettim ve şehri gezdik. Bana sordu “Şair Nevşehir’i beğendin mi? “ dedim “Deniz yoksa benim gurbetim başlamıştır” Her sabah evdekilere günaydın demeden balkondan denize bakarım. Her hali güzeldir. Eskiden şehrin mendireği gezintiye açıktı. Bir kaç yıldır güvenlik gerekçesi ile kapattılar. Mendirekte yürüyerek çok şey düşünüp sonuçlandırmıştım. Türk tipi düşünme şekli olan uzun yürüyüşler sonucunda pek çok şiir, yazı bitmiştir. Yüzmek ve otomobil kullanmak da bana iyi gelen aktiviteler. Ülkemin pek çok denizinde yüzdüm. Çocukluk yıllarıma uzanan bir bağım var denizle. Gurbette çalıştığım zamanlarda Konya, Muş vs. Otobüs Samsun’a yaklaşıp denizi gördüğüm anda gurbet benim için bitiyordu. Şiire dönersek denizle olan ünsiyetimi düşünerek denizde de ölebilirim. Kendimi hiç güvende hissetmedim ama güvensiz de hissetmedim.

Kalemle olan ilişkinize el yazısı yazmak da dâhil. Bir kaligraf titizliğiyle çalıştığınızı görüyoruz. Yazının estetiğiyle şiirin inşası arasında bağ kurulabilir mi?

Dolmakalem, mürekkep, defter hayatımın vazgeçilmez tanıkları. Hâlâ kişisel bir bilgisayarım yok. Çünkü ihtiyaç duymuyorum. Yazarak çalışan biriyim. Kütüphanede dergileri alıp beğendiğim şiirleri yazarım. İzleyip önemsediğim bir film ile ilgili notlar alırım. Otuz yıla yakın günlük tutarım. Şiire çalışırken de yazarak çalışırım. Bilgisayar işin en sonunda devreye girer. Benim için yiyecek, giyecek çok önemli değildir. Ama iyi bir dolmakalem, zevkime uygun mürekkep ihtiyaçlarıma cevap veren bir defter çok daha önemlidir. Bazen defterimi kendim yaparım. Ruh halime göre Azur mavisi, İrlanda yeşili taba kahvesi mürekkepleri kaleme çekerim. Dolmakalem ile kurduğum bağ özeldir. Bir kalemin (tükenmez veya pilot) bitince çöpe atılması bana doğru bir davranış gibi gelmiyor. Gerçi artık insanlar kalem ile yazmıyor çoğu vakit. Bizim kuşağın kalem ile daha sıkı bir bağı var. O bağı sürdürmeyi seviyorum. On on beş yıldır birlikte olduğum dolmakalemlerim var. Onlar benim için bir dost kadar kıymetlidirler. Adları vardır. Balköpüğü, Selviboylum, Zeytin… Kalem, defter, mürekkep uyumlu olunca yazmak da başlı başına bir zevk oluyor. Kendi çabalarımla kitaplardan videolardan kaligrafi sanatını bir yere kadar öğrendim. Yazarken mutluyum. Üzerine yemin edilen kalem benim sırdaşım, okumanın yazmanın en yakın tanığıdır.

Görüntünün olası içeriği: yazı
Orhan Tepebaş’ın kendi el yazısıyla Rilke’den bir şiir

 Şiire çalışırken yazarak çalışmanın büyük faydalarını gördüm. Yazarken zamanı yavaş kullanırsınız ve bu durum size düşünme, sindirme, değiştirme için imkânı sağlar. On dört mısralık şiir için elli sayfa defteri bitirdiğimi hatırlıyorum. Allah vergisi o ilk ilham gönle düşünce kalan kalemin defterin mesaisi ile tamamlanabiliyor. Çay iyi demlenmişse,  tabakamda tütünüm yumuşaksa, denizi görüyorsam, çantam yanımdaysa benim için şiir çalışmak, okumak başla başına bir zevktir.

Kötü Kapanmış Yara’da “hayat hatırlamaktır/ kötü kapanmış/ temiz bir yarayı” dizelerinde iki tavır görülüyor. Birincisi yaraların temiz gerekçelerle açılması. İkincisi ise insanın acılarıyla barışık olması. İnsan için acıların anlamı nedir

Madenin fazlalıklarından kurtulması, saf hale gelmesi ateşte eriyerek ayrıştırma yöntemi ile olur. İnsanın da olgunlaşması acı ile tanışıklığı ile yakından ilgilidir. Acı çekerek olgunlaşırız. Yokluk, varlığı anlamanın en sağlam yöntemlerinden biridir. Ramazan ayında bir bardak suyun kıymetini bir kez daha anlarız. Acı bize huzurun anahtarını sunar. Karşımızdaki insanları anlamamızı, aynı acı ile yaralananların kardeşliğini acı çekerek anlarız. Babamı ağabeyimi kaybettim. Yaşım ağabeyimden büyük. Acının bizi olgunlaştırması hatta ölüme hazırlaması sabretmenin kekre tadı ama bir imtihandan yüz akı ile çıkmanın ferahlığı. Bunlar bence çok değerli tecrübeler. Bu günün insanı kaybetmenin insana neler kazandıracağını bilmekten korkuyor. Yenilgi, çekilen sahici bir acı başarıdan zaferden çok daha besleyici ve öğreticidir. Acıda kendi sınırlarımızı görebiliriz ama zaferler hep gereksiz sarhoşlukları besler.

Acılar öğretici ve geliştiricidir diyorsunuz. Acılarınızın şiirinize yansıması nasıl oldu?

Mutluluğun şiir ile hukuku zayıftır. Şiir acıdan, çelişkilerden, bekleyişlerden, hayallerden beslenir. Umuttan beslenir ama mutlu aşkın olmadığı gibi mutluluğun şiiri de varsa bile zayıftır. Hatta bize yaşama sevinci pompalayan şiirler bile aslında mutsuzluğa bir çare olarak yazılmış şiirlerdir. Acı zamanlarında kullanılacak yaşama sevinci şiirleri.

Sosyal medyayı da kullanıyorsunuz. Herkes dezavantajlarından bahsediyor ama size katkıları neler oldu?

Yeni çıkmış bir kitap hakkında yorumlar, iyi bir şiir, edebiyat, sanat, siyaset sahasında birçok bilgiye ulaşmanın bir yolu de sosyal medya. Ancak bu alanda zehir dozdadır sanıyorum. Gönderilerinizin beğenilmesi, beğenilmemesi duygu durumunuzu bozuyorsa olay bir kendine tapmaya doğru evriliyorsa zehir kana karışmış demektir. Ancak kendi adıma birçok güzel dostluğun başlangıcına, güzel şiirler ve görsellerden haberdar olmam sosyal medya sayesinde olmuştur. Sosyal medya kayıtlarından bir defter doldurdum. İçinde çok değerli metinler var. Edebiyatın önemli bir akışı sosyal medya üzerinden bizlere ulaşıyor. Dergilerin yeni sayıları, kitap yorumları, sanat çevrelerinden haberler. Verimli kullanıldığında gayet geniş bir bilgi havuzu oluşuyor.

Alberto Manguel “Dil bizim ortak paydamızdır.” demişti. Şiir diliniz kimlerle hemhal, kimlerle paydaş durumda?

Bu konuda milletimizin sağduyusuna sonuna kadar güveniyorum. Büyük Türkçeye sözcük teklifleri olmuştur. Bazı yazar, şairlere ödevler verilmiştir. Ama milletin sağduyusu olayı bir problem olmaktan kurtarmıştır. Bu anlamda yaşayan Türkçe, kökünü Oğuzname’den Divan-ı Lügati’t-Türk’ten alan Yunus Emre dilinde olgunlaşan Karacaoğlan’da coşan Köroğlu’nda Dadaloğlu’nda meydan okuyan Türkçe. Bunun yanında halkın unutmaya yüz tuttuğu soylu sözcüklere de yaşama sahası veren şiirdir. Üvendireyi hacanayı İsmet Özel şiirlerinde kullanmasa belki de araştırmayacaktık. Günümüz şairlerinden İsmet Özel başta olmak üzere fakirin Temiz Türkçe dediği dili kullanan Süleyman Çobaoğlu, Ahmet Murat, İsmail Karakurt, Hüseyin Akın, Ali Ayçil, Atakan Yavuz gibi isimleri çok başarılı buluyorum.

90’lardan bu yana edebiyat dünyasında, özellikle şiirde meydana gelen değişiklikler neler sizce?

İkinci Yeni akımı sonrası pergelleri bir noktada sabit bir edebiyat akımı oluşmadı. Hulki Aktunç’un enfes tespiti ile artık şairler deltadaki birer ada. Ortak bir duyarlık karşısından bir araya gelen şairlerin topluluğu da bir akım oluşturabilecek mi? Bu soru henüz cevabını bulmuş değil. Artık her şair kendi duyarlığında ve kendi evreninde. Neo epik Neo Klasik gibi akımlar kurulmaya çalışıldı. Ancak teori kaynağını pratikten alır. Doğmamış çocuğa isim vermekten farkı yoktu bu çabaların. Artık şiir akımlarından değil tek tek şairlerden bahsedebiliriz. Ahmet Murat şiiri Süleyman Çobanoğlu şiiri gibi özelleştirerek bahsetmek durumundayız.

90’lardan bu yana edebiyat dünyasında en çok tartışılan isimlerin başında İsmet Özel geliyor. Sizce Özel’in bu tartışmaların odağında olmasının sebebi ne?

İsmet Özel hep tartışılan bir isim olmuştur. Şiir ve siyasi duruşundaki yerel partizanlık kavramını bilmeden İsmet Özel hakkında çıkarsama yapmak yanıltıcı olabilir. İsmet bey her dönem sadece Türkiye odaklı bir bakış açısına sahiptir. Tartışılan bir isim olmasının sebeplerinden biri duruşundan taviz vermemesi şiirde özgürlüğünü ve özgünlüğünü gerçekleştirmiş bir şair olmasıdır sanırım. Bana sorarsanız değil Türkiye’nin dünyanın en iyi yaşayan şairidir. Bu anlamda tartışılıyor olması son derece normaldir. Allah uzun ömürler versin

Peki, İsmet Özel 90’lar ve 2000’ler şiirini nasıl şekillendirdi?

İsmet Özel’den sonra şiire başlayan herkes İsmet Özel ile kıyaslandı. Şairler kendilerini ve başka şairleri de İsmet Özel ile kıyasladı. Öyle bir şiir ki İsmet Özel şiiri taklide yeltendiğiniz anda yakalanmamanız imkânsız. Taklit edilemez bir şiiri taklit etmenin ucuzluğa düşen pek çok ürün gördük. Oysa İsmet Özel’ in şiirini değil şiir üzerine yazdıklarını merkeze almalıydık. Çenebazlık Şiir Okuma Kılavuzu kitaplarındaki yazılar bize balık değil olta veren yazılardı. Yanıltıcı olmasın İsmet Özel sadece bu kitaplarda değil herhangi bir yazısında da meseleyi şiire bağladığı veya şiirden çözdüğü de vakidir.

Sizin şiiriniz üzerindeki etkisi neler oldu İsmet Özel’in?

Biraz önce söylemeye çalıştığım gibi İsmet Özel şiiri taklit edildiğinde kendini hemen belli eden bir yapıdadır. Açıkçası bir başka şairi taklit etmektense şiire hiç bulaşmamayı tercih ederim. Hak verdiğim bir söz vardır “Kişi dünyayı zaviyesinden seyreder” Şair olarak Türkçenin şiir okyanusuna kendi rengi, tadı olan bir damla olarak katılmanın heyecanını hiçbir payeye değişmem. İnsan sınırlarını bilmelidir. Sezai Karakoç, İsmet Özel gibi olmak yaradılıştan kaynaklanan bir takım farklarla olacak şeylerdir ve bu iki ustanın aynı dönemde yaşıyor olmaları bile büyük bir olaydır. Eğer varsa benim şiirim için yapılacak en güzel iltifat “Kimsenin şiirine benzemiyor ama aynı zamanda herkesin şiirine de benziyor” ifadesi olacaktır. Böyle bir iltifat almıştım.

Taşrada Sonbahar’da “yağmur yağarsa bugün/ kendime taşınırım belki” dizeleri dikkat çekiyor. Taşradaki birçok edebiyatçı çevreleriyle iletişim kuramamaktan yakınır. Bunun etkilerini siz de yaşadınız mı?

Taşranın bir mekân değil zihniyet olduğunu düşünüyorum. Arabasının modelini yükseltmek isteyen, cep telefonunun artık değiştirilmesi gerektiğine inanan biri İstanbul’da da yaşasa taşradadır. Taşralı olmak bir zihin seviyesidir. İletişim imkânlarının gelişmesi ile artık taşra bir mekân olmaktan kurtuldu. Bu gün çok iyi şairlerin büyük bir kısmı mekân olarak taşrada ama zihinsel seviye olarak tam merkezde yaşıyorlar. Kendi adıma istediğim kitaba ulaşabiliyorum. İstediğim kişiler ile iletişim kurabiliyorum. Bu taşrada olmayı ortadan kaldıran bir imkân. Taşra aslında okumak yazmak için daha uygun bir yer. Doğaya daha yakınsınız. Zaman daha yavaş akıyor ve size ruhunuzu hediye ediyor. Metropolde yaşamak çok daha yorucu ve ruhen yıpratıcı. Ayrıca İstanbul Ve Ankara dışında gayet seviyeli çok iyi edebiyat dergileri de mevcut. Örnek Aşkar, Mahalle Mektebi.

Kendi adıma Giresun’da yaşamaktan olumsuz şekilde etkilenmedim. Öyle çok görülmeyi seven biri değilim. Taşrada yaşıyor olamam da yazdıklarımın yayımlanması anlamında bana hiçbir zaman olumsuz şekilde dönmedi. Taşrada olmak kendine taşınmaya daha müsait.

İletişim imkânlarının gelişmesiyle merkez taşra ayrımı pek kalmadı gibi. Ancak Anadolu’da yaşamanın sonuçları oluyor yine de. Merkeze seslenmeyi zorlaştırıyor mu Anadolu’da yaşamak?

Mustafa Kutlu ile Dergâh’ın bürosunda otururken bir şairden bahsedildi. Mustafa Kutlu enfes bir cevap verdi “ İyi bir şey olsaydı mutlaka haberimiz olurdu” Gerçekten iyi yapılan her iş kendini bir şekilde er geç gösteriyor. Dediğiniz gibi iletişim imkânları çok gelişti. Eskiden bir mektubun gitmesini bir hafta eğer hemen cevap yazılırsa dönmesini en az bir hafta beklerdik. Şimdi her şey yıldırım hızında gerçekleşiyor. Bir hattatın söylediği gibi “İşin meraklısı çok da talebesi yok” Eskiden yazdığımız mektupların fotokopisi bile bize lüks gelirdi. Bu gün görünürlük arttı nitelik azaldı. Eskiden görünürlük azdı nitelik fazlaydı.

Kendi poetik tavrınız açısından yazmak isteyip de yazamadığınız bir şiir var mı?

Bir şiir bittiğinde bir daha şiir yazmam artık diye düşünürüm. Bende şiir, terk etmek duygusu ile atbaşı yarışır. Sonra yine derinlerde bir tomurcuk filizlenir ve ben kendimi yazmak zorunda hissederim. Çünkü bilirim ki o şiiri yazmasam o şiir kimseye kendini yazdırmayacak. Bu bir doğumdur şiir benim filizim ben şiirin ilkbaharıyım. Belki de sadece bir aracı. O anlamda ben şiiri değil şiir beni terk edebilir. Yazmak isteyip yazamadığım bir şiirim yok. Keşke olsaydı. Ama yazmadığım şiirlerim var. Sadece Türkçenin denizinde duru bir damla olmak istedim. Hâlâ okula gitmeyecek kadar küçük bir çocuğun ocaktan aldığı odun parçalarıyla yere bir şeyler mırıldanıp sonra işaretler çizerek o mırıldandıklarını yazdığını sana çocuğum ben. Elim mürekkep izi zihnimde şiirler… Şiir ile bu dünyaya direniyorum. Benim başka yürünecek yolum yoktu.

Edebiyat Daima
ADMINISTRATOR
PROFILE

Posts Carousel

Yorum Yap

Email adresiniz yayınlanmayacaktır.

Latest Posts

Top Authors

Most Commented

Featured Videos

Etiketler

abbas marufi abdullah çakır abdulmelekiyan acabay adıgüzel afili ceket ah kusan zaman ahmedidai ahmet doğru ahmet menteş ahmet sarı ak akdeniz akif akifdut akşam sayıklaması albertcamus Ali Lidar Ali Necip Erdoğan alperbilgili anadan üryan bir yalnızlık anka kuşuna zümrüt Anlamayan BeniAdeme Gazel Anıl Cihan ardında yiten ben değilim Armağan Can arzu Arzu Alkan Ateş Arzu Tanrıverdi arzuözdemir aslan aslanoğlu Aslı Hilal Menteş ata atakaya aydın aydınakdeniz aygüner ayhan ayhan akdeniz ayten güler aytmatov ayça erdura ayçaerdura ayşenur kaya aydoğan ayşe şafak kanca aziz nayır açıkgöz aşk diye diye aşk hak aşk incinirse aşkmektubu aşk örtüyor gövdeni babek zamani bahaeddinözkişi bahar ayaklanmaları baltadergisi balçık baris barış barışerdoğan Barış Erdoğan barışmanço batı rüzgarları bayrıl bazı evlerin kış hali başağın diyalektiği başkalarını da düşün begüm şahbudak bekleyiş beni bir baharın göğsünde uyut ben olsaydım benzeşmek berna bernakarakaya beyazgemi beyzaege beyza yazıcıoğlu bijennecdi bir fincan kahvenin kahvenin çayın bardağın Birgül birgültemur birgülyangınaslanoğlu Birgül Yangın Aslanoğlu bir varlık masalı bir zamanlar bir çift yumru biter buralarda güneşin matemi bitişin mevsimleri Bit Pazarında Tarih Dersine Cevaben boyalı duvar Buket Uçar bulutun gözyaşı burak çelik burhan burhanaslan burhantuncay Burçin Laçin Altay buz çiçekleri büşra büşraünal camus canan çelik celladıma ceviri CeyCeyBey clemence damla nur akkirpi dağlardaki ter dedi-dedim defter deneme deniz Deniz Kara Kavalcı denizkarakavalcı dert dikimevi dervişzaim deryagündoğdu devrim horlu divan Dostoyevski doğa doğanay dulda dursunalisazkaya duvar Duyuru Duyurular Dönüşüm düğme ilikliği eda tosun Edebiyat Daima elem erk elif burcu özkan elifyavaş elimden tutabilse sesin ellerimde on dokuz yara elçin sevgi suçin emel Emel Bulut emel canpolat emelkoşar emel koşar emine gündüz menteş enver ercan enver sadri begit Enver Sadri Begit | İvo Bu Şairlik Telaşı Mı? eraysarıçam eray sarıçam ercan ercankesal ercanköksal ercan sağlam erdevir erdoğan Erguvan erguvan rengi yalanlar ergülen erhan erhankaraoğlan Erhan Çamurcu erkut tokman erkuttokman erman şahin ersin ersinkartal ersin kartal ersin taşdemir ertuğrul çoban erva erva zülal ünsal esingülez eskiliman esrakaraca esra karaca Ethem Baran evde kalmış zencefil eylül eşyalar fahriayhan faikmuharrem farsca fateme mahmudi Fatmasümer ferfiçkin kayboldu feritsürmeli fermuar ferruhzâd feyz kariha fuat fuatoskay fulya eyilik fuzuli füruğ füruğferruhzâd galip Galip ÇAğ galipçağ gamzekoç gece fısıltısı gecenintılsımı gece rahminde cenin gerus gerus abdulmelekiyan gezi yazısı gittin bana giz Gökhan Yılmaz gölgemdeki ağrılar gönül gönülyonar gösteri toplumu gözlerin afrika Gülden Çevik gülle güllüce gülsoy gülözen gülşah gülşahak gülşen gün bozumu Güngör gürhangürses güven güven adıgüzel güvenadıgüzel güven fatsa güvenini kırdım bir kere güzel yazı defteri güğüm Haber Haberler Hakan Sarıpolat Hakan Temiz Hakan Uslu hale alkay halil cengiz halil ibrahim emecen hande handeiçeliadabay hasan ali toptaş hasan temiz hasrettir azerbaycan hasta hatice hatice kübra öktem Hatice Tarkan Doğanay haticetarkandoğanay haticeyıldırım Hatice Yıldırım hayalet orkide haydar haydar ergülen heba herşeyibitirmeyidüşünüyorum hilal fırat hiç ihtimal Hûşeng İbtihac hüseyin hüseyin aygüner hüseyin sönmezler hırsız Iainreid ihtiyar banklar ihtiyardünya ilhan kemal ilyas alevi inceleme insan insannedir? intihar ilanları ismail ismailkılınç iz içeli jose saramago Kafka kalabalıkyalnızlıklar kalender kara kalkan kamyon kara karabürk karakaya karakoyun karanlığa tapanlar karaoğlan kartal karınca incitmez altur balyanın tuhaf intikam planı kavalcı kavşakta çevirme var kaya Kazuo Ishiguro kederbuselik kehribar kelebek ve kukla Kemal Özer Şiir Ödülü kimsesizliğe kiralık ışık hikayesi Kitap Kitaplık kitaplıktan Kitaplık Önü Klaros Yayınları kleopatra knut odegard kol düğmeleri korona koyu sersemlik kozan koşar kravat kronik satırlar kum kumdan keder kusey tangüler köpek kalbi köpeğin olayım hayat kürşat kürşatyozcu Küçürek Öykü kılınç kırmızı şiir kırıkyazıistasyonu kırık yazı istasyonu kısakürek kız kulesi boğaz ve aşk kızıltoprak kızılırmak Lale lale şeyda gülsoy laleşeydagülsoy latice bir mektup yaz bu gece leyla lord alfrad tennyson Louise Glück madak mahmud derviş mahrumiyet makyaj marazlı tren marktwain masal masiva mavi dünyanın insanları mayo mayıs mağara mehmet mehmet açıkgöz mehmetberkyaltırık mehmetyıldız mehmet yıldız mehmet çağan azizoğlu mehtapnas mektup melek melekler intihar etti melektemur merhametsizmerhamet merveyıldız meryem akyıldız metinsavaş meviza mevlüt şener mevsim etkisinden arındırılmış insan manzaraları Mihail Bulgakov muhamedburaktunay muhameterdevir muhammed münzevi muhammet muhammeterdevir Muhammet Erdevir muhsin hafız çakıroğlu murat muratalan murat erdi salık muratgöğekin Murathan Mungan murat serdar çakıroğlu Murat Soyak mustafa ersin taşdemir mustafaeverdi Mustafa Soyuer mustafa torun müjgan münevversaral Naile Dire n apartmanı nar Nasrin Zabeti Miandoab Ncip Fazıl necatibey nehirlerim uzağa nesrin Nesrin Çoruh nesrinçoruh nilgün marmara nisa nisaeser Nisa Eser nisaleyla nota notaya nuritarkan okan alay okanlay olanlar olga tokarczuk orhantepebaş oskay osman osmanyücel ozanöztepe Oğuz Ertürk pekmez PerverNakçi Peyami Safa prelüt qadiri radikal şıkların sayımı rahmikızıltoprak rana Recep Kayalı Reşit reşitgüngörkalkan Romen Edebiyatı röportaj rüzgarın yolculuğu rıdvan yıldız sabah yağmuru sacettin ince saklambaç salıncak sama sama qadiri saniye saniyekısakürek Saniye Kısakürek sarmaşık sağlam seheraçıkgöz seher yerlikaya selcan ece selinöyküata semanur semanurulu semra orhan şirip seni seviyorum Serap Yalçın Pamuk serbülent kaya serdar servan erdinç ses seval seval karakoyun sevda sevdamın şehri sevdasezergülle Sevda Sezer Gülle Sevinç Çokum Seydali Önal seyit mehdi musevi sezer sibel sibelmayo siir sinema Sipariş sokakta sorgu sorgu (I) sorgu (II) Suat Derviş suna suna kızılırmak sungurlar suzan yörük sylvia sönmezler söylemek mümkün söylence söyleşi söyleşi ve soruşturmalar süheyla poyraz sızı Tahsin Yücel Tamer Sağcan taner sezgin Tanpınar tanık tarkan tatlı bir telaş tekerleme temur thomas hardy tilki öpüşmesi topraktan öte tubagevrek tuncer turgay tuğba Tuğba Keskin tuğbaönce tuğçe tuğçekozan türk zerrintürk ulu umut bazen uğrar evimize uykular gazeli uzunca şiir uğur Uğur Karabürk uğurkarabürk vahap eren vakitlerden körpencere veda vuslat w.bahadır w.bahadırbayrıl Where Is/Where Are Denklemi yabancı yakamoz yalnızlar rıhtımı Yalnızız yangın yaren eryıldız yasin yasinkum Yayın İlkelerimiz yaz ve gül yiğit ergün yok yolcu yonar YouTube yozcu yunan suları yunus Yunus Çinçin yunusçinçin Yusuf Araf yusuf aydın yuva yörük yücel yürekincisi yıldırım yıldız zamanla/ma zambak ve köpük zeliha aypek zemir zerrin zeynep zeynepkasap zeyneppınarbaşı zeyneprana zeynep yeşilbaş yardımcı zeynep yolcu zeynepyolcu zifiri karanlık zübeyde zübeydegüllüce zülal Çile Çok Yapraklı İlişkiler Öykü çakıroğlu çağ çeviri çeviri şiir çevrobil çinçin çirkin filler çoklu yüz döngüsü çoruh ölüm sebebi ölüm ve kuşlar önce öykü özdemir özkan özkan kaya özlemek dündendir ünal ünsal ürperti İbrahim Halil Çelik İmtihan İnceleme İsmail Kılınç İthaki ıd est ıp labirenti ıslık kesiği ışık ışıklı pencere ışıksungurlar ışıl ışılmadakkaya Şener Öktem şarkı şehrazat şener beyter şenol alçınkaya şeyda şiir şiire dönüşen anne şiirülke şir şirin söz