SEVAL KARAKOYUN-GECE RAHMİNDE CENİN

Seval Karakoyun "Gece Rahminde Cenin" adlı şiiriyle Edebiyat Daima'da

GECE RAHMİNDE CENİN
Seval Karakoyun

kelimeler dedim kamçısıdır vicdanı olanın
sonra kalktım
hem renk hem çokluk teşbihinden başarılı narımı
etrafa saçtım

sabaha karşı nerede varsam orada yok etmek istiyor vakit beni
akıbetinden haberdar olduğum harfleri yan yana getirmeye çalışmak
kabul ettim epey trajikomik

gök bu gece dolunayı sunmuştu
aydınlığına mest olunmuştu
eureka! dedim evreka! ya da
bulunan bulunduğu anda öyle kanatıyor ki
yok ediyor cümle mahlukatın manasını
koşa koşa
akın akın
kaybolmaya yüz tutar bulduklarım

âh annem sen gittin diye mi bana böyle
fakat duydum ki herkese böyle
gördüm ki her kişiye böyle…

âh baudrillard ellerim titriyor tanrı şahit
tırnaklarım tenime batıp duruyor tanrı şahit
sahteliğin kancası elimden yazmayı alıyor
tüm öğrendiklerim bir bir gerçekliğini yüzüme vuruyor
ezber ederken bilememiştik sahiciliğini
okul sıralarında filozoflardan sosyologlardan falan dinlerken

bu duraksamalar değil hiç komik
gece rahminde cenin bedenim
inim inim sayıklıyor bak

uzanıyorum, kederimi de almışım koynuma
boyumuz yok bir altmış
etimden harf harf çekiliyor anlamı yaşamın
ismim de çekiliyor zamanla
s.e.v…a.l.
bak sen şuna, kaderim de girivermiş koynuma

 

satır aralarıyla aklım arasında
bi medcezirde beddualar
Allah kahretsin Allah kahretsin
Allah kahret…..mesin.

kımıldayışımın harfleri çekildi birer birer
ya da üçer beşer nerden bileyim

ulan benim yasım vardı
annemi toprağa koyalı iki kez dönmemişti daha
dünya güneş etrafında
daha tam bıkmamıştım üç erkekle yaşamaktan,
üç erkek çamaşırı, erkeksi, erkekçe, erkekler…
kocaman, kabaca, kabalık.

ben tekim onlar kalabalık.
sofrada küçüğüm
onlar yarım ekmeği bir lokma ederken
onlar bilmişçe, ukalaca, tanrıca, pişkince.
Allah kahretmesin.

zamanda asılı kaldık
ben biraz daha çok kaldım
yasıma sarılı kaldım
kırk küsur numaralı ayaklar altında
iri eller arasında kaldım

kadınlığı sığdırdım bir altmışa
çocukluğu, kardeşliği, hayatı
kitapları, el âlem ne deri sığdırdım.
titrek ellerimi âh
e tabi bir de renkli ayakkabılarımı
şuncağızcık hâlime ben
gücü, antidepresanları, uykusuzlukları
sıla hasretini sığdırdım
koynumda beslediğim kaderden atlasıma.

bilmediler gülmediler hiç ısıtmadılar
üç koca adam bir annem etmediler

elimde bir tek yasım kalmış
artık kendini avutamayan
kafa kâğıdı kaybolan
kâğıtlara yakışmayan
rahimlere sığmayan
ceninlere uymayan
dikişleri tutmayan
y.a.s.ı.m

İlk yorumu sen yap!

Yorum Yap

Mail adresiniz görüntelenmeyecek


*

*